Ik ben momenteel bezig aan een tiendaagse zonder Facebook. 📵
Op zich voelt dat… goed. Zeker de voorbije dagen. Alsof er wat meer rust is, wat meer ruimte in mijn hoofd. 🌤️
En toch is het niet alleen maar makkelijk.
Facebook is voor mij meer dan zomaar een app. Het is een uitlaatklep. 💭 Een plek waar ik mijn foto’s deel 📸, waar ik in contact blijf met mensen 🤝, waar ik iets van mezelf kwijt kan. Dat loslaten even voelt soms alsof ik een stukje van mijn routine, misschien zelfs een stukje van mezelf, tijdelijk opzij zet.
En dat wringt. 🤍
Want ergens weet ik: dit is een goede stap.
Een stap voor mijn eigen welzijn. 🌱
Een stap om even afstand te nemen, om terug dichter bij mezelf te komen.
Maar tegelijk is er dat stemmetje. Mijn “Gulden Ei” 🥚 dat blijft duwen, trekken, twijfelen. Dat fluistert dat ik dit beter niet doe. Dat het niet nodig is. Dat ik iets mis.
Het is alsof er vanbinnen een kleine strijd bezig is ⚖️ tussen wat vertrouwd voelt en wat eigenlijk goed voor me is.
En eerlijk? Dat maakt het soms lastig. 🌫️
Daarnaast ben ik ook wel blij met de community van Prana 🤍
Maar ik voel tegelijk dat ik dat niet mag gaan zien als een vervangmiddel voor Facebook. Daarom probeer ik mij daar ook wat in te houden, om niet meteen weer in hetzelfde patroon te stappen van veel posten en voortdurend delen. 📲
Er speelt sowieso al veel in mijn hoofd. Gedachten die komen en gaan, gevoelens die niet altijd een duidelijke plaats krijgen. Vandaag voelde het gewoon nodig om dat even neer te schrijven. ✍️ Niet alles, niet tot in detail maar gewoon genoeg om wat ruimte te maken.
Misschien is dat ook een deel van dit proces:
leren verdragen dat het ongemakkelijk is.
leren vertrouwen dat iets goed is, ook al voelt het niet altijd zo.
En vooral: mild blijven voor mezelf. 🤍
“Groei voelt zelden comfortabel, maar net daar begint de verandering.” ✨