De sessie van donderdag bij de coach blijft nazinderen. Het was intens. Confronterend. En hoewel ik heel goed weet dat zo’n gesprek tijd nodig heeft om te landen, voelt het nu alsof alles nog openligt. Meer vragen dan antwoorden. Meer twijfel dan houvast.
Dit is absoluut geen kritiek. Integendeel. Ik ben mijn coach enorm dankbaar. 🙏
Dankbaar voor de eerlijkheid, voor de veilige ruimte, voor het durven dieper gaan. Ik besef dat net die intensiteit betekent dat we iets raken dat belangrijk is. Alleen maakt dat het gevoel op dit moment niet lichter.
Mijn brein voelt als een gulden ei 🥚
Gesloten. Drukkend. Vol van iets dat ik nog niet helemaal kan benoemen.
Gedachten blijven rondtollen. Twijfels botsen tegen elkaar. Alles zit daarin maar het komt er niet rustig uit.
Ik wil het vertrouwen behouden dat dit op lange termijn goedkomt. Dat dit deel is van groeien. Dat sommige processen eerst afbreken voor ze opnieuw opbouwen. Maar momenteel zit ik in dat tussenstuk. Dat lege stuk.
Er hangt een emotionele zwaarte rond mij. Een gevoel van leegte dat moeilijk uit te leggen is. Alsof de eenzaamheid dichterbij kruipt, zelfs wanneer ik weet dat ik niet alleen ben. Dat vind ik misschien nog het lastigst. 🤍
Opstaan ging moeilijk. Het bed voelde veiliger dan de dag. Pas rond 10u30 ben ik eruit geraakt. En zelfs daarna duurde het tot laat in de namiddag voor ik de moed verzamelde om te gaan wandelen en enkele foto’s te nemen. 📷
Normaal geeft dat rust. Vandaag niet echt.
Het voelde niet als iets om fier op te zijn, maar eerder alsof ik tekortschiet. Alsof ik begin te slabakken. Alsof zelfs de kleine stap vooruit niet genoeg is.
Misschien is dit gewoon een fase waarin alles wankelt voor het steviger wordt. 🌫️
Dat hoop ik.
Voor nu is het zwaar.
Maar ik blijf stappen.
Ook al voelt elke stap kleiner dan ik zou willen. 🚶♂️