Sinds zondag gaat het mentaal weer bergaf. Het voelt alsof mijn Gulden Ei opnieuw volledig op hol is geslagen. Twijfels nemen het roer over, emoties slaan alle kanten uit en het vertrouwen dat het wel weer zou stabiliseren, brokkelt af.
De vraag “doe ik het wel goed?” blijft maar terugkomen. Net als die andere, nog zwaardere: heeft dit allemaal eigenlijk nog zin?
De voorbije dagen is de goesting om Bruisend Kruisem te beheren volledig verdwenen. Niet een beetje, maar echt nul. Zo erg zelfs dat ik aan een medebeheerder gevraagd heb om het deze week even zonder mij te doen. Messenger en Facebook heb ik afgesloten, minstens tot het einde van de week. Even stilte, omdat het anders te luid wordt in mijn hoofd.
Wat mij het meest raakt, is de twijfel of het de mensen nog wel interesseert. Of al die moeite, die tijd, dat zoeken naar verhalen, beelden en positiviteit… nog ergens landt. Ik blijf geloven in het idee en in de waarde van wat ik doe, maar momenteel voelt het alsof ik vastzit in vragen zonder antwoorden.
Ook mijn emoties zitten in zwaar onweer. Ik bots steeds vaker op twijfels over de oprechtheid van vriendschappen. Het gevoel dat contact bijna altijd van mijn kant moet komen. Dat als ik niets stuur, niets laat horen, het stil blijft. Pijnlijk stil.
Vandaag begon ik daarover te praten op het werk met mijn beste vriendin Melissa. Ze barstte in tranen uit, omdat ze dit gevoel maar al te goed herkent. We zeiden tegen elkaar: moesten we elkaar niet hebben, dan zaten we ook maar alleen.
Die zin bleef hangen. Hard. Eerlijk. En confronterend.
Misschien begrijpen mensen hierdoor beter waarom Facebook voor ons meer is dan zomaar even scrollen. Voor ons is het contact, verbinding, een manier om niet weg te zakken. Positief bezig blijven, ook als het intern moeilijk loopt.
Maar ik moet vaststellen dat dit voor velen niet zo werkt. Sommigen lijken moeiteloos omringd door massa’s vrienden. Elke week afspreken, plannen vullen, sociale agenda’s die nooit leeg lijken.
Niet iedereen heeft dat geluk. Niet iedereen heeft die interesse. Niet iedereen heeft dat budget. En eerlijk? Op een terras zitten in de zomer, dat doe ik wel graag. Maar café na café hoeft voor mij niet. Wat wel weegt, is het gevoel dat de cirkel steeds kleiner wordt, dat de eenzaamheid stiller maar zwaarder aanwezig is… dat hakt erin.
Ook al heb ik een liefdevolle relatie met Françoise en een goede vriendin in Melissa, dat neemt het gemis niet weg.
Ik mis mensen. Ik mis Jurgen. Ik mis Frank. En dat gemis maakt het moeilijker om nog onbevangen te geloven in vriendschappen. Er zijn gelukkig nog enkele mensen om mee te berichten of te appen, en daar ben ik dankbaar voor. Maar als het meestal van één kant moet komen, begint dat zwaar door te wegen.
Dit is geen aanklacht. Geen drama. Geen vraag om medelijden.
Dit is gewoon waar ik nu sta. Rauw. Onverpakt.
Tussen verbinding en gemis, zoekend naar evenwicht, en toch… blijven rechtstaan.
“Soms is blijven rechtstaan geen groot gebaar,
maar gewoon eerlijk durven zeggen:
dit is zwaar en toch blijf ik hier.”