De voorbije weken heb ik opnieuw een aantal fotoreeksen gepost, met interviews en verhalen van mensen die ik ontmoet heb. Alles wat ik deel komt rechtstreeks uit mijn hart, en ik doe het vooral omdat ik het graag doe, omdat het me raakt en ik hoop dat het anderen ook kan raken.
Toch merk ik dat de respons mager is. Het doet pijn. Het is moeilijk om dat te erkennen, vooral omdat ik dit niet doe voor likes of reacties. Bij eerdere reeksen, zoals die van de handelaars, voelde ik dit al, maar nu merk ik dat die stille trend zich doorzet naar andere reeksen. En dat begint zwaar te wegen.
Het moeilijke is: het ligt niet aan mijn plezier of passie voor wat ik doe. Ik geniet ervan om te fotograferen, om mensen en hun verhalen vast te leggen, om momenten te delen. Daar ligt het probleem niet. Het probleem zit in dat contrast tussen het hart dat deelt en de stilte die volgt.
Ik weet dat ik me hier niet te veel op mag focussen, dat het de drukke feestdagen zijn en dat online reacties vaak grillig zijn. Toch is het pijnlijk om te zien dat mensen vaak pas reageren bij iets negatiefs of klagends, terwijl de dingen die uit liefde en aandacht komen soms stil voorbijgaan.
Misschien is het een herinnering aan mezelf: dat de waarde van wat ik doe niet afhangt van zichtbaarheid, dat echte impact vaak onzichtbaar is. Dat ik mag blijven creëren, blijven delen, en vooral: blijven genieten van het proces, ongeacht wat het online oplevert.
Vandaag deel ik dit gewoon, omdat het oké is om het moeilijk te hebben, zelfs als je doet wat je graag doet. Het mag gezien worden, het mag gevoeld worden… ook de stilte.
💛✨