Vandaag, zondag 7 december, was ik opnieuw bezig met de nabewerking van foto’s voor mijn reeks De lokale handelaar. Op zich heb ik daar geen enkel probleem mee. Integendeel, ik doe dat graag en ik probeer dat ook altijd met een positieve mindset aan te pakken. Maar mentaal zit het de laatste dagen niet goed.
De weinige likes op mijn laatste reeks over Doopsuiker De Kock blijven zwaar doorwegen. En hoe hard ik ook probeer te relativeren, het blijft me beheersen. Ik blijf het bijzonder moeilijk vinden dat iets wat in wezen zo oppervlakkig is, zo’n grote impact kan hebben. Ik kan alleen maar hopen dat dit ooit keert.
We blijven onze sessies bij de coach verderzetten, en het besef dat dit een werk van lange adem zal zijn, komt steeds harder binnen. Mensen zeggen vaak dat ik “goed bezig ben” wanneer ik zulke gevoelens deel, maar op de reportages zelf zie ik dat nauwelijks terug. Die bevestiging waar iedereen het over heeft, voelt dan heel veraf.
Op Facebook hier telkens opnieuw over posten heeft ook weinig zin. Het merendeel begrijpt toch niet wat ik voel, en beseft vaak niet hoeveel tijd, energie en engagement er in elke reportage kruipt. Anderzijds weet ik wel en dat besef ik heel goed dat de handelaars mijn werk wél waarderen. En dat blijft voor mij enorm belangrijk.
Ik schrijf er nu ook wat meer over via mijn blog. Dat helpt om mijn gedachten te ordenen, al weet ik ook dat schrijven alleen dit niet zal oplossen. Enkele weken geleden dacht ik echt dat het aan het beteren was, maar de voorbije dagen voelt het alsof we weer van nul moeten herbeginnen.
Soms voelt het allemaal kinderachtig, en toch blijf ik ermee zitten. Wegsteken lukt niet, doen alsof ook niet.
Wat ik wél wil doen, is mij blijven focussen op wat komt. De laatste reeksen afwerken, de verhalen afronden en alles wat dit jaar heeft gebracht een plaats geven. Nieuwe ontmoetingen komen later wel woensdag staat eerst nog de laatste shoot met de lokale handelaars op de planning.
Ik blijf geloven in wat ik maak, in de tijd en de zorg die ik in elke reportage steek. Die overtuiging is er nog altijd, ook al wordt ze soms overschaduwd door twijfel. Doorgaan betekent voor mij niet forceren, maar trouw blijven aan mezelf en aan mijn manier van werken.
Met die positieve ingesteldheid wil ik dit jaar afronden. Rustig, bewust en met goesting om nadien opnieuw vooruit te kijken. 🌱
“Ook op dagen dat het stil blijft, kies ik ervoor om te blijven kijken. Omdat dit verhaal en dit werk voor mij nog altijd telt.” ✨