Deze ochtend stond ik op met een positief gevoel. Eindelijk. Na de fotoshootdag van gisteren dacht ik: “Dit is het. Dit is zo’n reeks waar mensen wél warm van worden.”
Met dat gevoel heb ik vanmorgen het eerste deel gepost over de reeks van Katrijn en haar doopsuikers.
En dan… stilte.
Ik had oprecht gedacht dat dit veel likes zou halen. Dat mensen zouden voelen hoeveel liefde, tijd en aandacht erin zit. Maar de realiteit heeft mij opnieuw keihard in het gezicht geslagen.
En zo begint het weer: die typische mengeling van pijn, verdriet en die twijfels die ik maar niet van mij kan afschudden.
Het lijkt alsof elke teleurstelling mijn zelfvertrouwen een stuk verder afbreekt.
Plots zit ik weer met die vraag in mijn hoofd:
Zijn mijn foto’s niet goed? Zie ik het verkeerd? Ben ik mezelf iets wijs aan het maken?
En dat stemmetje dat al zo lang sluimert, grijpt zijn kans hard.
Ik doe dit met passie. Met liefde. Voor de handelaars, voor de mensen die ik in beeld breng, voor mijn hobby fotografie die ondertussen een deel is van wie ik ben. Maar telkens opnieuw ontgoocheld worden door die cijfers… dat komt binnen.
Niet zacht. Niet vriendelijk.
Maar met een pijn die ik soms moeilijk kan plaatsen.
Ik had gedacht dat ik positief het weekend zou ingaan.
Maar nu zit ik hier, terwijl iedereen zegt dat je van het weekend moet genieten, met een hoofd dat overspoeld is door verdriet, twijfel en onzekerheid. Mijn gedachten slaan op hol, alsof er geen rem op staat.
Misschien schrijf ik dit te lang uit. Misschien zou ik moeten zwijgen.
Maar eerlijk? Ik voel me leeg vandaag. Op. Moe in mijn hoofd.
En toch… ergens weet ik dat ik woensdag weer voor een handelaar sta. Dat ik die laatste fotoshoot van dit reeksje moet aanpakken. En dat ik die knop moet omdraaien, of ik dat nu wil of niet.
Misschien is dat ook de kracht die ik te weinig erken:
dat ik ondanks alles blijf doorgaan, zelfs als het pijn doet.
Maar vandaag?
Vandaag mag het even verdrietig zijn.
Vandaag mag het even vol twijfels zitten.
Vandaag mag ik even géén zelfvertrouwen voelen.
Misschien… is dat ook gewoon oké.