Vandaag was een dag vol tegenstrijdige gevoelens. 😔 De ochtend begon met een bezoek aan de arts. Niet alleen om wat onderzoeken te bespreken in het kader van mijn aankomende afspraak bij de cardioloog, maar ook om even stil te staan bij mijn mentale welzijn. Ik vertelde haar over de hulp die ik zelf vond bij Eeffect en hoe de sessies bij haar echt een verschil maken. 💬💛
Wat ik zo waardeer, is hoe ze de zaken benoemt zoals ze zijn, met warmte en respect voor de mens. Ze raakt onderwerpen aan die mijn “gulden ei” – mijn brein 🥚 vaak zwaar op tilt doen slaan. Toch weet ik dat deze confrontaties op langere termijn effect zullen hebben, in een positieve richting.
Maar vandaag was ook lastig. ⚡ Enerzijds had ik een fotoshoot en voelde ik me daar goed bij tijdens het werk 📸. Anderzijds, eenmaal thuis, met wat fotobewerking en een korte blik op Instagram, sloeg het slechte gevoel toe. 😞 Mijn cijfers… het aantal keren dat mijn foto’s werden bekeken versus het aantal likes of reacties… het voelt ontmoedigend. Mijn gulden ei draait overuren: zijn mijn foto’s wel goed genoeg? Doe ik genoeg mijn best? Ben ik wel een topfotograaf?
“Het doet pijn om gezien te worden door niemand, ook al deel je iets van jezelf.” 💔
In mijn hoofd hangt dat beeld: een topfotograaf is iemand met veel likes en volgers. En hoewel ik weet dat dit niet klopt, blijft het knagen. Het is moeilijk om dit gevoel te negeren of weg te drukken, zeker wanneer het je denken en handelen beïnvloedt. Geduld is het sleutelwoord, ik weet dat dingen niet op één, twee, drie veranderen. Maar dat maakt het niet minder zwaar.
Soms zou het gewoon fijn zijn als mensen een beetje moeite deden: een like, een reactie, een klein teken dat ze iets zien wat ik met veel zorg heb gemaakt. Wat kost het hen? Niets. En toch lijkt het vaak zo ver weg. 😔
Dus ja, ik stop hier even met schrijven. Het zal nu niet veranderen, en misschien lost het zich niet op zoals ik het zou willen. Maar dit is hoe het voelt, rauw en eerlijk, en dat moet er soms gewoon even uit.
“Soms doet het pijn om gezien te worden zonder dat er iemand écht iets zegt… en dat is oké.” 💭