Vandaag er toch even op uit geweest met Françoise 😊. Bij thuiskomst nog wat gewerkt aan de foto’s voor de komende reeksen met de handelaars. Ook de reeks rond het Ventielbos en het parkje in Lozer, die ik gisteren fotografeerde, online gezet 📸🍂.
Toch blijft er een wrang gevoel hangen…
Als ik dan terugkijk op wat ik de laatste tijd deel, doet het pijn om te merken dat daar nauwelijks op gereageerd wordt zelfs niet met een simpele like 💔. Zeker niet op de pagina Bruisend Kruisem, waar ik met zoveel liefde en trots de gemeente en haar mensen probeer in beeld te brengen 🏡💛. Dan stel ik mij onvermijdelijk de vraag: waarom doe ik dit eigenlijk allemaal nog? 🤔
Je probeert met verhalen en foto’s iets te betekenen, mensen te raken, de schoonheid van de streek te tonen 🌳📷… Maar als dat niet meer lijkt over te komen, dan wringt het. Het knaagt aan je zelfvertrouwen 😔. Ook al hoor ik soms: “je moet blijven doorgaan, je maakt mooie foto’s” dan nog voelt het moeilijk als dat zich niet vertaalt in wat waardering of een eenvoudig teken van betrokkenheid.
De pagina’s beheren in combinatie met mijn fotografie houdt mij enerzijds wel bezig, en ja ik steek daar heel veel energie en liefde in ❤️. Alleen is de vraag of het allemaal nog waard is, en hoe ik terug wat meer plezier kan vinden in alles wat ik doe 🌅. Daar heb ik momenteel nog geen antwoord op. Misschien is dat iets wat ik ooit kan bespreken tijdens een coachinggesprek, al weet ik niet goed of dat daar thuishoort 🤷♂️. Het is in elk geval iets wat me bezighoudt, want stilaan wordt het allemaal wat veel om te verwerken 🌀.
Het gaat trouwens niet enkel over likes of erkenning. Wat me raakt, zit dieper 💭. Het gaat over de tijd, de liefde en de betrokkenheid die ik in alles steek en het gevoel dat die inspanning soms in het niets verdwijnt. Dat maakt het moeilijk om de balans te bewaren tussen geven en blijven voelen dat het iets oplevert, hoe klein ook 🌾.
Soms gaat mijn twijfel zo ver dat ik ernstig overweeg om gewoon mijn ontslag te geven als beheerder van de pagina 🚪. Ik heb dat in het verleden al eens gedaan, maar achteraf kreeg ik daar spijt van 😔. En eerlijk? Sommige mensen waren daar ook niet blij mee. Het blijft dus een gevecht waar ik nog steeds niet helemaal aan uitgeraakt ben ⚖️.
Ik weet niet goed wie mij daar echt bij kan helpen. Het is een moeilijk pad, en soms lijkt het alsof ik steeds dieper verdwaal van het juiste spoor 🌫️. Maar ergens blijft er ook een klein stemmetje dat zegt: je doet dit met je hart, geef het niet zomaar op. 💛
Misschien is het oké om even te twijfelen 🌙. Misschien hoort dat ook gewoon bij wie ik ben iemand die voelt, die nadenkt, die wil verbinden, zelfs als het niet altijd lukt 💬💫. En wie weet vind ik binnenkort weer dat kleine vonkje dat me doet geloven dat het allemaal toch zin heeft ✨.
💬 “Ik geloof dat zelfs in momenten van twijfel, er iets moois groeit uit alles wat met liefde gedaan wordt.” 🌻