Kleine stappen
Vandaag voelde ik opnieuw de behoefte om te schrijven. Gewoon, om alles wat in mijn hoofd zit even kwijt te kunnen. Soms helpt dat alsof de woorden wat rust brengen in de chaos.
Dinsdag had ik mijn derde coaching bij Effect. Ik was blij dat het zover was, want ik had echt nood aan iemand die luistert, die helpt om dingen in beweging te zetten. Toch blijft het moeilijk. Mijn coach zegt vaak dingen die binnenkomen, van die zinnen waar ik later over blijf nadenken. Ze heeft gelijk, denk ik dan. Alleen is ermee aan de slag gaan iets anders. Dat vraagt moed. En soms is dat nog een stap te ver, ook al voel ik dat er diep vanbinnen iets begint te verschuiven.
Vroeger schreef ik gemakkelijker over wat ik voelde. Nu probeer ik dat wat minder te doen op Facebook, omdat ik merk dat ik te snel terugval in de drang naar likes en reacties. Soms betrap ik mezelf erop dat ik iets post met woorden als “ik weet niet of het jullie nog interesseert” terwijl dat eigenlijk gewoon mijn onzekerheid is die spreekt. Dat gevoel hangt vaak samen met mijn foto’s, met hoe weinig reacties er soms komen. Alsof dat iets zegt over mijn werk of over mij. Mijn coach zei dat ik misschien soms schrijf in een schreeuw om aandacht. Dat zou kunnen, al klinkt het confronterend. Maar misschien is dat ook gewoon menselijk.
Vandaag voel ik dat mijn gulden ei nog langs alle kanten slaat. Dat is waarschijnlijk normaal na een sessie, maar het haalt me toch weer wat onderuit. Er gaat van alles door mijn hoofd, en ik loop emotioneler dan anders. Geen tranen dit keer, maar wel die knoop in mijn maag, dat onrustige gevoel dat alles tegelijk passeert. Het moet zijn dat er iets beweegt.
Ik wil vooruit. Echt. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat verandering tijd vraagt. Dat het niet op één, twee, drie zal gaan. Kleine stappen, dat is wat telt. En elke stap, hoe klein ook, brengt me een beetje dichter bij de nieuwe Steven degene die ik stilaan aan het worden ben.
En misschien is dat vandaag al genoeg.