De laatste dagen heb ik heel wat aanvragen gekregen voor shoots met handelaars. Op zich ben ik daar echt blij mee, want ik weet hoeveel ze het waarderen.
Toch merk ik dat er opnieuw een trigger opsteekt eentje die in paniek slaat bij de gedachte aan wat de foto’s straks zullen doen qua likes of reacties.
Eigenlijk zou dat niet mogen, want fotografie is mijn hobby. En toch blijft die drang om bevestiging te zoeken nog net iets te groot om helemaal los te laten.
Wat wél beter gaat, is mijn slaap. ’s Nachts vind ik stilaan wat meer rust. Op dat vlak heeft Eef (mijn coach) al veel betekend. Natuurlijk bestaan er geen wonderen, want overdag is die rust nog niet altijd aanwezig.
Maar dat beetje nachtrust voelt toch als een kleine overwinning een eerste stap richting de oude Steven: degene die dagelijks lacht en met een positieve blik naar de wereld kijkt.
“Rust komt niet in één keer. Ze sluipt zacht binnen, tussen twee ademhalingen, wanneer het hoofd eindelijk even zwijgt en het hart weer durft luisteren.”