Ik ben blij dat ik straks weer een lokale handelaar kan blij maken met foto’s.
Maar tegelijk voel ik plaatsvervangende schaamte.
Een pagina met bijna 10.000 leden, en amper wat likes op een fotoreeks en interview…
Voor velen is dat gemakkelijk te relativeren, maar voor mij niet.
Ik voel me dan diep beschaamd, bedroefd bijna en dat gevoel sleept soms dagen aan.
Ik weet dat sommigen zullen zeggen: “Laat het los.”
Was het maar zo eenvoudig.
Ergens moet ik toch iets verkeerd doen, denk ik dan.
Hoe kan het anders dat je zoveel moeite, tijd en hart in iets steekt en er zo weinig respons op komt?
Op Instagram is het nog stiller, en dat doet pijn.
Misschien komt het voor buitenstaanders wat “zaaglijk” over, maar wie dagelijks bezig is met fotografie, weet hoe hard zo’n stilte kan aankomen.
Een mens zou voor minder zijn motivatie verliezen, en zijn zelfvertrouwen in wat hij maakt.